Powered By Blogger

Monday, 2 December 2013

SUNSETS

SUNSET---The moment when the trailing edge of the Sun's disk disappears below the horizon. It is when the hurtful "Reality" fades and the pleasant "Dream" takes place and comes to life.

How many sunsets have you seen during this last week, this last month, this last year? How many have you seen in the last ten years, the last twenty, the last thirty? I do not ask how many have you glanced at, but how many have you gazed upon, paid attention to, pondered? On how many have you held your mind long enough for it to become impressed, for an influence to be diffused through your heart, for a discipline to be exercised upon your spirit? How many sunsets stand out vivid and glorious on the walls of your memory? How many of you can say, that the glory of setting suns is an appreciable factor in the development of your emotional and spiritual life? 

It is a lamentable fact, that what is customary soon becomes commonplace. The oft-repeated soon loses its power over us. Repetition seems to sear the heart as if by a red-hot iron. If the sun went down only once in a hundred years what a world-wide commotion the sunset would create! If only once in a hundred years the western sky glowed and burned as though some colossal, celestial glory were about to burst through upon the world; if only once in a hundred years, the clouds along the western horizon took on unwonted brilliancy, flashing with a magnificence leaping" beyond the power of language to express or the ingenuity o the human mind to conceive; if, only once in a century, after the sun went down, an ethereal softness began to steal toward the zenith, and an unspeakable beauty began to flush the upper spaces then the fame of the spectacle would be heralded around the earth, and would give people something to talk about for another hundred years. 

If such an event had taken place seventy-five years ago, how enthusiastically we should gather round the old men and women of eighty and eighty-five and ninety, begging them to tell us of the sunset which they saw in the days of their childhood. And how eagerly the reporters would harass these old people for descriptions of the great event of the long ago* And if we knew that there would not be another sunset until twenty-five years from now, some of us would be filled with sadness, saying one to another, "I am afraid I shall not live so long. I fear I shall die before I have seen that thrilling and sublime event." Young people, however, would stand on the tiptoe of expectation, counting the passing years, reading the poets and historians for descriptions of the last sunset, and preparing their minds and hearts for the great experience awaiting them a quarter of a century from now. If a sunset took place once in a century, everybody would be interested in it, but such is the perversity of human nature that a sunset occurring every day loses its power to charm or thrill, and the majority of human beings now living on our planet pay no more attention to a sunset than do the animals at their feet. 

We never rightly value anything which happens every day. We cannot appreciate any blessing which we possess all the time, nor do we appreciate anything which we get for nothing. The only things we value highly are the things which we buy at a great cost.  We should all enjoy the sunsets more, if we had to pay an admission fee, if some enterprising showman could curtain off the western sky, and, walling in the edge of the world, should advertise in all the papers: "Beautiful Sunsets every evening next week- best seats ten dollars each; seats in the balcony five and four and three dollars according to location; gallery seats one dollar each" what a scramble there would be to get in! We should all want to go, and the ticket-scalpers would do a booming business. We should save up our money for this great treat, and we should ask one another:  "How many times do you expect to go? Which sunsets have you seen this season?" just as we now talk about grand opera. Yes; if It only cost something to see the sunset we should be eager to see it. But because an angel of the Lord stands in the glory of the blazing west, crying, "Ho, ye who thirst for beauty,, come ye to the fountain, come, without money and without price," we turn on our heel and go away. We do not want things which are free. 

The sun sets at different times in different seasons of the year. You are not always at work, not always in the subway, not always in the kitchen when the sun is going down. If you do not live in a home with a western outlook you could walk to Riverside Drive, or you could walk to the end of the street in which you are living, and stay there long enough to see the sun go down. And If you could not do that on any other evening of the week, you could do it on Sunday evening. You could put down the sunset as one of the features of your Sunday worship. Or, If you could not do this on every Sunday evening, you could make it a habit to devote a half -hour every evening to sunsets during your summer vacation. If you only wanted to see the sunset and believed that it had a blessing to impart, and that your life is impoverished because you see so few sunsets, you would make it possible to see more sunsets this year than you have ever seen before. 

The sunset is a parable. A parable is a verbal picture used in order to set forth a spiritual truth. All our Lord's parables are pictures. The Prodigal Son, The Good Samaritan, The Foolish Virgins, The Sower, Dives and Lazarus what are they all but unfading pictures, hung in the gallery of the mind, not to be taken down for ever? Our Lord loved to speak in parables, and on some days He spake in no other way. He loves to speak in parables now. One of His favourite parables is the sunset. It is a picture, setting forth a spiritual truth. The fact which it proclaims is that God is a lover of beauty, God is fond of colour, God is an artist. There is no parable recorded in the New Testament which makes that fact so vivid and impressive as the parable which God speaks daily in the sky of the west. 

The sunset Is a medicine. Shakespeare says that sleep is a balm for hurt minds. So, also, is a sunset. It is soft and tender and beautiful, and that is what we need at the end of the day. In the morning we are courageous and jubilant, but the cares of the day sap our vitality, and we often come to the evening hour with strength depleted and much of our vim and zest gone. Life which was spangled in the morning becomes in the late afternoon a dingy drab, and so God hangs up a beautiful picture to cheer our heart a bit. Just when the beauty is fading out of life, God gives this great splash of colour to create hope and joy again. When we begin to stagger under life's routine and monotony, God sets the western sky on fire to make the world romantic again.

The sunset is a mystery. Did you ever hear a scientist talk about the mechanism of a sunset? You can read all that up some time for yourselves. My sermons are not scientific lectures. They are not scientific expositions, but sermons, their inner purpose being the purpose of all true sermons the moving of the soul toward God. But if you should hear a physicist talk to you about the sunset, he would surprise you by his declarations. He would tell you that the sunset is made of a few gases, a multitude of drops of vapour, millions of particles of dust, and a handful of sunbeams. He would go on to assure you that the gorgeousness of the sunset is due to atmospheric dust. The earth is tied up in a dust-bag. An ocean of dust flows round our planet several miles deep. The dust particles nearer the earth are large and coarse. But as you ascend they become smaller and smaller, until at last they become microscopic, and in the highest regions they are so small that no instrument can detect them. We know of their existence solely from the effects they produce. If it were not for this dust, the sky would not be blue and the sun would not be golden. If it were not for the dust, the sunset would be shorn of its glory. 

Why is the sun more beautiful on the horizon than it is above our heads? It is because we see it through more air, and that means we see it through more dust; the more dust the greater scope for reflection and refraction, and the operations of all the other principles by which the potential glories of light are unfolded. The sunsets near great cities are usually red, and this is because of the dust. The red waves are longer and stronger than the yellow and orange rays, and much longer than the green and the blue, so that it is oftentimes only the red waves which shoulder their way through the dust-ocean and succeed in reaching the eye. Why is yonder cloud so gloriously white? It is because of the dust-particles in it. They are reflecting the light. Why are its edges gorgeously crimson or purple? It is because of the dust particles which are refracting the light 

A sunset is like a romance: you never know how it is coming out. You may have seen five hundred sunsets, and the way they concluded; but you cannot tell what God will do with the sun this evening. 

And lastly, sunset is a revelation of God. It reveals His infinite resources. It lights up for us the idea of infinity. A sunset is one of the most transitory of all creations. It is shorter lived than the flower of the field. In the morning the flower grows up; in the evening it is cut down and withered. But a sunset grows up in the evening and is cut down in the evening. Its entire life covers but a few minutes. You have known a child to draw a picture on a slate, and rub it out, draw another and rub it out, draw still 1 another and rub it out. But he soon gets tired and lays down his slate. God draws a sunset and rubs it out, draws another and rubs it out, another and another and another, and rubs them out He has been doing this for thousands of years, tens of thousands, hundreds of thousands, mil- lions, ten of millions, possibly hundreds of millions of years, every evening of every week of every month of every year. For hundreds of millions of years a sunset, and no two sunsets alike, "since the morning stars sang together and the sons of God shouted for joy." I have studied sunsets for many years, and I have never seen two alike.


Tuesday, 6 August 2013

A WOMAN's MOOD

An Angel of Truth and
 a Dream of fiction,
A woman is a bundle
 of contradiction.
She’s afraid of a wasp 
& screams at a mouse,
But will tackle a stranger 
alone in the house.
Sour as vinegar, 
sweet as a rose,
She’ll kiss you one minute,
 then turn up her nose.
She’ll win you in rage, 
enchant you in silk,
She’ll be stronger than brandy, 
milder than milk.
At times, she’ll be vengeful, 
merry and sad.

She’ll hate you like poison, 
and Love you like mad.

Tuesday, 5 February 2013

MUSIC AND LYRICS


1996
She was a lovely little girl who loves to sing. Roxanne was in fact a member sa school choir group that time. Mahilig ngumiti at palakaibigan.

He was a playful little boy who loves to act and play. At sa sobrang kakulitan, laging napapagalitan ng teacher. Never naman syang napalo, pero as in makulit talaga… Hehehe! Andrei  was  very smart and a talented boy,  kasali sya palagi sa school drama play nila, dahil sa pagka-magiliw at masayahin, at laging may ngiting iaalay sa lahat.

May event noon sa Don Tiburcio Cruz Elementary school. Imbitado ang ibang mga kalapit ng eskwekahan upang makisali sa taunang Buwan ng Wika. May paligsahan rin sa pag-awit. Tulala si Andrei, ng biglang, “Hoy! Anong nangyari sayo dyan?! Tulala ka! Anong nakita mo huh?! Namatanda ka ba?” Malakas na sigaw ng isang kaklase nya sa Grade-6. “Ang ganda nya!” Nakangiti nyang bulong na parang walang naririnig.

Kabado si Roxanne, malakihang paligsahan ito para sa school nila at sya ang Main Singer para sa event na yun. Nauna ang Drama play ni Jose Rizal bago ang number nila nang walang ano-ano’y. “ Gablag!” Sabay talon ng batang si Andrei na naka-suot ng damit Katipunero. Kasama pala sa part ng play na tatalon sya mula sa stage pababa sa harapan ng mga nanonood. Napapailing si Roxanne, sabay bulong sa katabi. “Sino ba yang batang yan? Hindi bagay magkatipunero” Sabay hagikgik nila ng katabi habang pinagtatawanan ang batang lalaking iyon na muntikan ng tumama ang nguso sa braso ng Play Instructor nilang si Mr. Jaro. Talon kasi ng talon hindi muna tingnan kung saan tatama. Hahaha!

---
2000
Gabi noon, mga alas syete, malakas ang ulan! It’s a rainy tricycle ride. Patungo ang magkaibigang sina Roxanne at Jelaine sa Lotus Mall, susunduin nila ang ibang mga kaibigang mga imbitado rin sa debut ng ate ni Jelaine. They were expecting 3-4 boys. Roxanne was wearing a cream-long-pants and a nice blouse for the evening, its raining that hard and she doesn’t want to be uncomfortable if she had dress for that night.

Pagbaba nila, halos basa na ang damit nila. “Bwiset na tricycle driver yun! Hindi man lang maisipang maglagay ng trapal ng hindi naman nabasa ang magagandang sakay nya.” Pabulong na pasigaw na wika ni Roxanne. Lumakad na silang papalapit sa Mall Entrance na magkahawak at kapwa sapo ang mga ulo na wari ba’y makakaligtas sila sa malayang patak ng ulan.

Then she saw this Chinito looking Guy, nakangiti at halos nakapikit na ang mga mata sa tamis ng mga ngiti at naghihintay sa kanila. Pero there’s nothing extra-ordinary sa kanya. He’s just a typical highschool boy. “Cute naman sana, kaso… nasan na ba sya???” Muling bulong nya kay Jelaine, “Wala yata si Jethro, Rox. Hindi yata sasama sa atin. She didn’t even bother to make another second look on that chinito guy, coz she got somebody else on her mind that time. Nang makumpleto na sila, sabay-sabay na silang pumunta sa Debutant place.

Lalong lumakas ang buhos ng ulan, waring nakikisama sa dalamhati ng puso nya dahil wala si Jethro.
Katabing bahay lang nina Roxanne ang party at pinauna na nya ang iba, magpapalit sya ng damit dahil basang-basa na sya, hikain kasi at hindi pwedeng matuyuan ang likod, kung hindi, hindi na sya papayagan ng mommy nyang sumama sa kabilang bahay. Shechanged her clothes into purple ones coz the one she’s wearing was already damped with rain water.

It was a lovely evening, everybody’s happy, dancing, singing having feast with the Debutant. Ang saya  sana kung nandito sya… Sigh! Buntong-hininga nya. “ Mabuti pa si Jelaine, enjoy na enjoy kasama barkada” Then she saw these same Chinito Eyes, staring at her probably the whole night now…. And she doesn’t want attention!

“That’s it! One more look and I’m going to tell him those words that he don’t want to hear his life!”

But he never looked again. Maybe because of that prickly, sharp look on her eyes…

“Ang suplada naman nito, ang ganda sana, maamo ang mga mata na parang laging luluha. Makipot ang mga labing parang matamis kung ngingiti sana sya. Kaya lang suplada!”  Malayang paglalakbay ng isip ni Andrei habang nakatitig sa munting mukha ng dalagang yun na nasa kabilang lamesa.

Tapos na ang party, uwian na. Kailangang ihatid ng jeep nina Jelaine ang mga bisitang hindi pwedeng mapahamak sa daan. They were 13-14 years old at ang hirap nilang ipaalam sa magulang makapunta lang sa party na yon. Malalim na ang gabi at delikado na sa daan. Nakaupo na ang ibang mga naunang sumakay. Pag-akyat ni Roxanne, wala syang maupuan. Basa ang kabilang parte ng jeep dahil sa malakas na buhos ng ulan. Then she saw hands, wiping the seat for her. Nakita nya si Chinito Guy, gamit ang sarili nitong panyo, at walang alinlangang pinupunasan ang uupuan habang nakangiti.

She said “Thank You” and he replied, “Welcome” but they never talked more than that.

2001 St. Joseph Institute

Back in highschool, forth year,  they share the same cirle of friends. Kaya may pagkakataong Nagkakasama sila sa mga lakad ng barkada. Gala at minsan sabay ding maglalakad pauwi. But there was never a spark between them. Tropa lang talaga hanggang sa maka-graduate sila. College days, schoolmates rin sila sa UST, they are both taking-up Dentistry. Text hanggang medaling-araw, walang humpay na kwentuhan. Everything under the sun.

TO BE CONTINUED...................

Wednesday, 30 January 2013

LATE NIGHT MEETINGS


 
Lately, I went through an extended period of insomnia.  Several times a week I’d wake between 2:00 and 3:30am. I fought it as best as I could. I’d keep one eye closed as I navigated my way across our bedroom and into the bathroom, hoping to fool the other eye into believing we were still asleep. It rarely worked. I’d stumble back to bed, resume my best falling-asleep-position., and lie there for long minutes, or an hour… or two….wondering what in the world was wrong with me that I couldn't sleep through the night.

But it occurred to me one night that maybe I wasn't waking up at all. Maybe I was AWAKENED.

“Is it you , Lord?” I asked, “Are YOU waking me up?”

I've tried to come up with the reason why would God would want to interrupt my sleep. After rejecting “Practical Joke” and “Health Sabotage” and sometimes "Ghostly Reasons , I was left with the only reasonable conclusion: HE MISSED ME. Perhaps we hadn't talk that much and had enough US-time during the day., and HE waited until dark to get me ALONE.

I decided to I’d go with that reason, “Lord, from now on, If it happens that I wake up in the middle of the night… “I’ll know its YOU!” He took me up on that offer.

I’d sip my coffee and read and listen to music, always in the middle of the night. God never failed to speak to me in those quiet hours. Most nights, HE told me HE LOVES ME THAT MUCH. We doubtful beings never stop needing that reminder, and He knows that.

I learned a great deal about the heart of God in those late night meetings----and all the meeting since.
One night, I felt that familiar nudge and rose to meet Him again.  But the moment I sat down, before I could even open my Bible, I felt a strong need to repeat a favorite scripture:

“When the enemy comes in like a flood, the Spirit of the Lord will lift up a standard against him.”
Isaiah 59:19

I didn't know why I felt such an urgency to speak that verse, but I said it aloud anyway. And then I said it again, and again and….again. For an entirely an hour, my mind was completely trained on that on truth from the book, and all I could do was sit in the stillness of my room, and repeat the words over and over. I have never before or since felt an inclination to pray that way, but I was clear on that night that God would want me to do nothing else but to talk to him.

It was 3:30 when I stopped reading the Bible. Though I felt completely energized, as if I’d just taken the most powerful nap and was ready to face my day, I also felt peace that I knew I’d fall asleep as soon as I sank down my pillow---and I did.

The next day, a friend called me. As our conversation progressed, she kept yawning on the phone.

“Tired?” I asked laughing. “What did you do last night that kept you awake?”

“I am tired, sis. Very. I haven’t been sleeping well. I  keep waking up in the middle of the night”

“Me,too!” I said, “In fact I was up last night”

“I was too!” my friend said.

I then explained what had happened the night before. “It was the strangest thing, but I felt completely riveted, completely focused on repeating those words.
“When the enemy comes in like a flood, the Spirit of the Lord will lift up a standard against him.”

I heard a long pause on the other end, and I heard her crying and asked,
“At exactly what time were you up?”
“From 2:30 to 3:30am, I guess” I answered.

The pause lengthened more and when she spoke again, I heard tears in her voice.
“GOD HAD YOU STAYED UP TO PRAY FOR ME!”

She said, she had awakened with a heart so heavy it drove her to the bathroom floor, where she lay sobbing and trying to pray. She didn't share the exact nature of her grief; she simply said that life felt too hard on her and hope seemed too distant from her grip. She felt utterly overwhelmed, she said, by a flood of worry, fear and despair. Until suddenly, at 3:30am, the darkness fled, the heaviness lifted and she felt awash in PEACE.

And at the same moment that I rose from my couch and returned to my pillow, my friend rose from the floor and returned to hers.

I am often completely taken aback by the knowledge that the GOD who dreamed up Gravity and Love, who though to put spots on a Giraffe and puts loyalty to a puppy’s heart, who named and scattered the stars in the sky, WOULD STILL CARE AND WATCH ME SLEEP… and wake me to meet HIM…and invite me to put my two hands next to HIS.

Sunday, 30 December 2012

Farewell and Thank you 2012! ♥♥♥


Before I bid goodbye to my YEAR, I should say that 2012 was a bumpy, but indeed a joyful ride!

It started too-well like a roller coaster trip!… 
Has been too sluggish when it tried to thrive, slows down a bit when at the top, then miraculously boost to that “Nirvana Stadium” of my life. 

 I have been cheerful, contented, overwhelmed, sometimes crazy, most of the time slothful, hahaha! 

Been touched, ignored, has bumped into my most unkabogable mood, cried like the rain pouring freely when gets hurt (I’ve been hurt a lotta times), Smiled…(Also a lot, I mean…A LOT!) and FELL IN LOVE! for the first time and the last time….(♫ Tan-tan-ta-nan ♫)  

I’ve known people whom I will never forget, and some I will. …definitely, turned-off!….Some made my year fruitful, some made it  disappointing.

But, no regrets at all!… Every step of the way, every leap of the stairs, and every run (which most I had wounds because of falling many times) will never be a lament for me!..  Its been a wonderful year that was….. I FELL; I STOOD UP, I FORGIVE, I GAVE AWAY, I PRAY AND I LOVE!

And I would like to thank all the conscientious people who made my 2012, unforgettable. Kilala nyo na kung sino-sino kayo… A great cheer for all the immense people in my Life! Looking forward for more and more years! Love you all!
                                                         

Tuesday, 18 December 2012

CALIFORNIA KING BED


Huuuu……….Huuum……… Pagmulat ng mata langit nakatawa  ♫ 

Ay Batibot theme pala yun. 

Ibahin ko.... "THE MOMENT I WAKE UP" ♫

Hehehe! Ang lamig naman ngayung umaga…. Pero ok lang, masayang gumising sa umaga kapag may dahilan ang bawat gising mo… Yiiiihiiiiiiiiiiiiiiii! In love na naman ako ah! Twing umaga na lang. Dum-di-dum-di-dum…. Pakanta-kanta kong sabi habang naliligo sa shower na medyo may kalamigan rin ang tubig! Pero kahit yata yelo pa itong ipaligo ko, iinit dahil sa pagmamahal ko… Wahahaha!
Sabi nila kapag umiibig daw ang isang tao, nababaliw! Ummm…. Maaring tama nga! Paano ba naman, katatapos lang ako pagalitan ng bwiset kong Boss, pero sige lang smile pa rin… Hehehehe! Wala akong magagawa, mas nakikita ko yung mukha NYA na nakangiti kesa sa ilong ng Boss kong kasya yata itong keyboard ko kapag ipinasak ko sa sobrang asar sa bunganga nya!
Ring! Ring! Ring! Walang humpay ang telepono, ayan na naman iilang kliyente na naman ang siguradong sisigaw dahil hindi naideliver on time ang mga orders nila! Aba! Kasalanan ko ba may  bagyo ngaun sa Luzon at ultimo yata anghel sa langit matatakot lumipad sa sobrang lakas ng hangin. Pasensya sila! Ganun talaga… Forces of Nature eh… Parang LOVE…. Di mapipigilan… Force of Nature! Yun oh! Siningit na naman ang LOVE…. Hehehe! At Inulit pa…
Hahaha! Sige na nga…. Smile na rin sa phone kahit minumura na ako nitong bumbay na to! Leche! Akala nya ba sila lang nangangailangan? Kailangan ko rin yang kikitain dyan noh! Pero gayun pa man, ok lang rin. Mamaya tatawag si crush, mawawala lahat ng asar…. Ang tagal naman! Haaaay………. Makakain na nga lang.

Huh??!!! Wala na naming natirang ulam sa Canteen? Bwiset talagang kainan dito sa opisina! Sana binibilang nila kung ilan empleyado nila at nagluluto ng sapat para sa lahat…. Paano ba yan? Tinapay na naman ang kakainin ko buti na lang may kasamang orange juice. Kahit papano nakakawala ng asar! ???
Nasa kalagitnaan na ako ng precious bread ko na sobrang tigas na, sana naman Manang ilalagay sa container diba? Para di naman ganitong katigas! Sarap ng ibato sa katapat na table ko eh! (Inggit sa sarap ng kinakain nya~~hahaha!) TUT! TUT! Uyyyy! May nag-text, si Crush na naman pala… “HELLO,ANONG LUNCH MO?” Laglag naman ako sa upuan, ang sarap naman ng tinapay na to… Ito na yata ang pinakamasarap na tinapay na natikman ko sa buong-buhay ko…. Hehehe!

Uwian na, at as usual, wala na naming bus pa-Norte, at syempre, napahaba ng pila sa MRT na akala mo si Manny Pacquiao ang nagbebenta ng ticket kaya ganyan kahaba ang pila, autograph siging ni Pacman! Hahaha! Akalain mong nakakatawa pa rin pala ako… Naalala ko na naman kasi si crush, siguro maayos na syang nakauwi sa kanila. Buti naman, ok lang ako basta ok sya… Yiiihiiiii!!!!! Maghapong kinilig, parang tanga lang!
Eto na naman ako sa kama kong napakalamig, IN MY CALIFORNIA KING BED! Hahaha! Actually, single bed lang, kaso walang katabi kaya eto, feeling ko ang laki ng kama… Wide spread na nga ang mga hita, ang luwag pa rin, kelan ko kaya makakatabi matulog si crush??? Nampucha! Naks naman talaga! Hanggang sa pagtulog? Istorbo kah! Hahaha! Dibale, I’ll think of you na lang before I sleep para paggising ko, ikaw ulit…. Parang CHRISTMAS BONUS lang sa opisina, “Hindi mapapasakin, pero napapangiti ako kapag naiisip ko!”
Baliw nga daw bang magmahal??? Sa tingin ko… Medyo…. Zzzzzzzzzzzzzzzzzzzzzzzzzz!             

~~Anonymous (Sino ba tong si Anonymous? Kelan kaya magkakaapelyido?) zzzzz…………


Coffee Cup from DAD


(DEDICATED TO MY ONE GREAT FATHER UP ABOVE, WHO NEVER FAIL TO COMFORT ME. THANK YOU LORD FOR ALL THE BLESSINGS!)


It was such a calm, fine morning.... 

I look out my window seeing the same sun rays that always greet me sa tuwing umaga. 
"Good morning Sunshine! Rise and Fight!" But there's a sudden kirot sa dibdib, malapit na nga pala ang pasko. Haaay..... Magpapasko na naman pala ako sa Banyagang Bansa. I went out of bed, got my morning towel wrapped around my neck, Bbbbrrrrrrrrr! Lamig! Lakad papuntang kusina na parang wala sa sarili, antok na naman because of waiting for the late News on Local TV....Iba kasi ang time zone dito sa Poland. SIGH! Rinig kong nagmula sa akin, as I pour a steaming hot coffee like I always did. Hmmmmm…. Dudungaw sa bintang mga banyaga rin ang makikita, some are rushing for work. Some are just walking freely, chatting. Kelan kaya ako ulit makakakita ng mga batang naglalaro sa labas, nagtatawanan at nagsisigawan ng TAYA!

Maliliit pa kami noon sa Batangas, I lived in a humble home with 6 members of the Family. I was the youngest and they say the Daddy’s Girl. Syempre! Ako yata ang bunso sa 4 na magkakapatid, I have 3 older brothers na may kanya-kanya nang pamilya ngayon We didn’t get much time to talk this time, twing pasko at birthday na lang yata.

Tahimik ang Tatay ko. Bihirang magsalita, Tikom ang bibig at palaging matatas sa mga bibitiwang bilin at pagalit sa aming magkakapatid. I used to cry whenever I saw those big black eyes kapag pinapagalitan na kaming lahat. Kapag kasalanan ng isa, kasalanan ng lahat. Lahat makakatikim ng parusa, lahat makakatikim ng palo. Pero hindi malupit ang Tatay ko. Mapagmahal sya at matuwid na tao. Hindi namin naririnig na nag-aaway sila ng Inay at ni minsan ay wala kaming narinig na kaaway nya.  Madasalin sya at may takot sa Diyos. I remember always hearing him shouting and knocking on each of our doors during the night.

“Don’t forget to pray!” Sabay-sabay naman sasagot, “Opo Tay!” Hagikgik ang kasunod pero magdadasal kaming sabay-sabay. Lumaki kaming puspos ng pagmamahal, at pangaral ni Tatay. Hindi sya nakakalimot sa kaarawan ng bawat isa sa amin. Lagi akong may uwing laruan at kendi pagka-galing nya sa trabaho. Nagmana ako sa kanya! Mahilig sa kape! Kapag malungkot, kapag masaya, problemado, nag-aalala. Walang ibang hahawakan kundi ang rosary at tasa ng mainit na kape sa kabilang kamay.

Nagta-trabaho ang Tatay ko sa isang Bangko sa Syudad naming hindi kalakihan sa Batangas. Nobyembre noon, medyo marami nang tao sa daan. Abala sa kanya-kanyang CHRISTMAS RUSH kumbaga…. Hindi magkamayaw sa pakikipagtawaran ang mga tao sa palengkeng dadaaanan ni Tatay bago makarating sa aming bahay. Ilang kilometro lamang naman ang layo, and he always walk himself home pagkagaling sa opisina. Routine na nya kasi yun, exercise nya daw sa gabi. Hehehe! Tatay talaga baliktad! Parang yung kape nya kapag tinitimpla, nauuna ang tubig bago asukal, kape at creamer.

Nang gabing yun, kasabay nya si Ninong Mario pauwi, kasamahan sya sa bangko na Ninong ko sa binyang, kumpil at baka pati sa magiging kasal ko, ninong ko na rin. Pagdating nila sa kanto, na medyo madilim, isang lalaking ang dagling hinablot si Tatay sa braso. Pilit inaagaw ang supot na dala nya mula sa Christmas Sale sa palengke. That was the most dreadful day ever ng buhay ko! We just got the story from Ninong that Tatay was refusing to give-out that small plastic he was holding. The culprit stabbed him. That was 1993 and I was just 9years old when he passed away. I couldn’t understand why people were too bad and will steal somebody else’s happiness. That night my dad’s happiness was captured on that small plastic he was holding. Then Ninong Mario hand it over to me, masyado daw matapang si Tatay at nagawa pang ibato sa lugar nya yung supot para lang maiuwi sa bahay bago sya panawan ng buhay. And to my dismay and excitement at the same time, I opened that a bit bloody small box and daw this small COFFEE CUP inside… with a cute little girl’s picture holding his dad’s hand. It was me and Tatay sa picture ng Coffee Cup na yun. I might be 3 or 4 years old. When I first had a taste of that home made coffee he used to grow sa maliit na taniman namin. At my early age, tears freely rolled down my cheeks, no sound just tears… Tears from my broken heart. tears because of hatred and tears because of my loss. Wala na si Tatay! He left me with this small coffee cup that supposes to be his birthday gift for me para sa Pasko.

And here I am, staring at my window, malayo ang tingin, naalala ko na naman ang papalapit na pasko, pagkawala ni Tatay at kasabay ng kaarawan ko. Tears rolled freely again, but not because of hurt and fear, but because I remembered him and that small note on the coffee cup box na bigay nya.


“Think of me with every sip. Katulad ng kape, I will always be with you, from the morning you wake up, till the moment you close your eyes at night. Whatever you will go through, Be strong, be squashy and be calm, andito si Tatay”

"If you really Love me, why would you hurt me?"


Did you ever want somebody to love you so bad that you would take almost anything they threw at you? I mean so bad that you would ignore your instincts that were screaming you are being used; this person is going to hurt you; this person is going to break your heart, because you are in their life and they in yours and you feel that you have enough love for the both of you until another person shows you that you’re on the other side of the road.

At first it is easy to make yourself believe that the other person loves you and wants the same thing as you because you want it so bad and so when it does not you keep blaming yourself and adding nice things into the pot along with the love that should have been enough, hoping with everything that you are that the other person just needs a little time and some extra nice treatment and that all will be as it should be between you.
As time passes and the other person does not change in fact they get worse and even more demanding and you are slowly beginning to understand that it is not you exactly that they want, but what they think that they are entitled too and the relationship with you makes that possible. It is not an easy pill to swallow that somebody you love does not love you, but it is not enough to turn away and you know you couldn’t if you tried as long as there was the smallest morsel of hope that things could change and so it was with me and that being.
There were times when the line was hard to see and I do not think that either of us could tell the difference between the lies and the truth of the matter, what was real and what was not. I because I did not want to and the other because they were so used to pretending, that it had to feel real.  Lies are hard to maintain though because no one can go without making a mistake forever and sooner or later the truth will shine through the lie no matter how much you do not want to heat, or see it and no matter who wants it to remain hidden and for what end.
You can not buy, or sweeten the pot with enough nice things to buy love, because you learn as I did that if you are expected to pay for love than it is just not real and you are merely renting a dream. The tension  started to ease its way into the relationship as I ran out of other things to offer besides my unreturned love and grew steadily with every unanswered demand for more from the unsatisfied party. Finally there was no more money, no more chores that I could do and the other’s mood became distant at first, resentful next and then finally angry.  This person’s rage woke me up from the dream and my eyes were suddenly opened and it was like seeing myself and them for the first time.

There was no more dream of love, respect eventually to come; all that was left was a hollw, lonely feeling and a sense of great loss.  I had fought the fight and lost and now the person I still loved despite everything, was threatening to remove all other rivals that might be responsible for my not having anything but love for them, which just was not enough and certainly not what they thought was owed to them, or what they were entitled to.  Unfortunately this person was about to cross an imaginary line, a dangerous line, one that I could not allow. They were not threatening violence, but they had decided that the price for their love was to be the exclusion of anyone else’s love for me or mine for them and in all things their wants and their needs must come first.
I could not do that and I would not do that and so things got worse and not better and the call for it more and the part of me that I gave to others became almost never-ending.  The resentment of me and everything else that I loved more plain and a lot easier to see with each passing day and the feeling of having to do something hung over me like a  dark cloud.  As tensions built it was clear that something had to be done to protect all those that I loved, because the by any means necessary attitude that this person was employing had become unstable and I was no longer the primary target. 

I was accused of many things and at the end of the conversation that of late have been reduced to hostile text messages and e-mails, I knew now that this person who was lost to me once, came back into my life very fuming, was going to have become lost to me again, and the need of this person to try to get back what is impossible once it has passed and that is time.
Yes it is never easy to suffer with a living loss, specially if its someone whom you offered your whole life to. It has been a few weeks now with no word and a sense of great loss aches in me, but a sense of calm has settled in that frightens me a little, but what I felt had to be done is done.  As Christmas approaches and I begin the process of transforming my house for the holidays, I hope for the phone call, the e-mail, or the text message of apology and sadly know that it will not come, because there is something broken, on both of us that I do not know how to fix and that person does not even feel that is broke, or in need of fixing.  Christmas will indeed be different without the presence of this particular one, but the loss was killing me deeply.
I will never stop loving, or caring and worrying. And I am sure that if ever all of those will come back again and so we go into exile together oddly enough, the two of us, still a pain in each other’s side and an itch that we just cannot scratch. If you really Love me, why would you hurt me?

Tuesday, 4 September 2012

TSINELAS

FROM A MAN'S POINT OF VIEW:

"Ang mga babae, madaldal/mabunganga."Oo, wala talagang tigil ang bibig nila sa pag-rachada sa kakasalita. Lalo na sa tuwing pinapaalala nila sayo na oras na para inumin ang iyong gamot, kapag nagtatanung sila kung kumain ka na ba, kapag ginising ka nila sa umaga upang hindi ma-late at sa mga pagkakataon na nag-aalala sila sayo at tinatanung kung nasaan ka na at bakit hindi ka pa umuuwi. Walang duda, madaldal nga. Hayaan mo na, balang araw, siguro magbabago din sila. Tipong maririnig mo lang ee "Oo", "Hinde" at "Pwede". Para kayong naglalaro ng Pinoy Henyo. Romantic siguro ng buhay nyo nun.

"Ang mga babae, masyadong sentimental."Sinabi mo pa. Tandang tanda nga nila ang petsa at lugar kung saan kayo unang nag-date, isinulat niya din sa kanyang diary kung ano ang mga ginawa ninyo, nakatago at ingat na ingat siya sa mga larawan nyong dalawa, daig pa niya ang Smithsonian sa pag-aalaga ng mga iniregalo mo at kahit kailan hindi niya nalilimutan ang mga importanteng okasyon tulad ng anniversary, monthsary, weeksary o birthday mo. Nakakainis ba? Ok lang yan, malay mo next time, hindi na siya ganun. Tipong iaasa na lang niya sa Facebook ang iyong kaarawan. Tapos tamang post na lang sa wall mo ng "hapi bday".

"Ang mga babae, emosyonal."They cry about movies. They get teary with a romantic novel. They blush and gasp upon seeing a picture of a cute dog or a cuddly baby. Bakit ba ganun sila? Buti na lang tayo hindi. Kinikimkim lang natin lahat ng emosyon sa loob hanggang sa sumabog at atakihin sa puso o di naman kaya ee magpapakalasing tapos magwawala at maghahamon ng wrestling. Di ba mas logical un? Madalas pa mag-imagine na ikakasal kayo sa simbahan. Lagi nag a-iloveyou, imissyou, take care at mwah mwah sa text. Asar ka na ba at nacocornyhan? Ayos lang yan. Darating din siguro ang time na titigil siya.

Women are probably the greatest gift to men from God, besides beer and sizzling sisig. At para skin, women deserve all advantages, lalo na sa pag-ibig. Sana lahat ng babae ay maging masaya ang lovelife. Sana, walang babaeng heart-broken, kasi, tayong mga lalake, we're meant to pursue them and it's okay if we fail from time to time. It's the way nature intended it. Gaya ng isang leon sa usa o pag-ikot ng earth sa paligid ng araw. Mas okay kung tayo na lang ung masasaktan. E sila? Isipin mo, nagkakaroon sila ng "dalaw" at nababaliw kada buwan, nabubuntis at nahihirapan ng 9 months, at pinaka matindi sa lahat, kailangan pa nilang panatilihing makinis at walang buhok ang kanilang mga kili-kili. Ano ba namang pasayahin sila at gawing "scar-free" ang kanilang buhay pag-ibig.

And if you are with a great gal, do everything to make her happy. Don't ever break her heart. Wag kang magpauto sa mga statistics, na nagsasabing, mas marami ang babae sa lalake, kaya okay lang mang-chiks. Ano pa bang gusto mo? Hindi pa ba sapat na minahal ka niya sa kabila ng iyong pagiging engot at kawalan ng Romantic DNA sa katawan? Malaki man ang populasyon nila sa mundo, napaka-liit ng tsansang makakilala ka ulit ng katulad niya na magtya-tyaga sayo.

Tandaan, pansamantala ka mang maakit ng naglalakihang pulang high-heels o maaarteng makintab na sandals, mas masarap pa ring umuwi sa nag-iisang tsinelas ng buhay.


~~ May Anne Penuliar...:-) 

Tuesday, 24 April 2012

OFW TSK!

(Masakit ang mata, halos maluha sa labo ng paningin habang nakatitig sa laptop kong kanina ko pa kinakausap....Nabasag kasi yung salamin ko ng minsang mag-inuman kami ng mga barkada ko. Tsk! Hirap ng walang salamin...Alas-tres na ng madaling-araw, tulog na ang asawa ko at halos maghilik pa sa sarap ng pagkakahimbing.. Hahaha! Natulog na naman 'to ng busog. Kailangan kong bantayan baka mahirapan na namang huminga...Hanggang maalala ko ang kwento ng isang malapit na kaibigang itatago natin sa pangalang SHEENA) Hehehe! Sana maitago ko nga.... :-P


Malayo ang tingin..... Tulala habang kumakain sa eroplanong di ko alam kung ilang oras ko ng kaulayaw sa himpapawid. 5 taon rin ang nakalipas.... mula ng umalis ako ng bayang sinilangan, At  heto nga. Ilang oras na lang ay maaamoy kong muli ang simoy ng hangin sa Pinas! At last makakauwi na rin ako! Yahooo!!!!!!! Lecheng stewardess to!!! Kanina ko pa sinusutsutan at kinakawayan hindi ako iniintindi... Dahil ba sa isa akong Asyano? Bwiset kang mahadera kah! Lumapit ka dito at mabubulunan na ako! Sasapakin ko na sana yung puting katabi ko na sarap na sarap sa pag-sipsip sa juice na kakaabot lang sa kanya ng mahaderang stewardess. Ng sa wakas ay napansin din nya ako. "Can I have an Apple Juice Please?" At leche talaga, ni walang ngiti sa mga labing inabutan ako ng basong halos kalahati lang ang laman... Ni wala pang yelo. Puta talaga to oh! tsk! tsk! Kapag mga lalakeng puti sige lang! Halos ipangalandakan ang dibdib nyang hindi naman kalakihan. Ano ba tong mga Pilipina na to?! Kaya sumasama tingin sa mga Pinoy eh. Waaaaah! Sige pagtyagaan na lang kesa naman mabulunan.... Hahaha! Nakatanaw sa bintana ng eroplano...ngunit wala naman akong matanaw kundi kawalan. Ulap na may kaitiman at ewan ko baka may anghel na lumilipad... hehehe! Nakikinig sa saliw ng tugtugin sa iphone kong halos di ko naman maintindihan ang mga kanta. Basta tumutugtog lang sya! Ok na yun. Kesa ingay ng nag-uusap sa likod ko ang marinig ko. Ng may kung anong kirot sa dibdib akong naramdaman... Mami-miss ko rin pala ang mga kaibigan kong naiwan ko sa Greece.... Ilang taon ko rin silang kasama... Sa hirap at ginahawa, kahit minsan sa gabing walang mai-ulam... Dadalaw lang ang isa ok na kami. Hati-hati sa mapagsasaluhan. Noon yun, nung bago pa lang ako sa Greece. Sobrang hirap nung bago pa lang! Wala naman akong alam sa salita nilang Greek, ang alam ko lang ung mga nababasa ko sa libro about Greek GODS, na ang gaganda ng katawan at mukha... Pero kapag nandun ka na pala, iba pala talaga... Medyo matatapang ang mga mukha nila.. Pero ang gusto ko lang sa kanila, isang BAYANG MALAYA! Magagawa mo ang lahat, walang magbabawal, walang estado sa buhay, walang kasarian, walang pinagmulan... Malaya... Ngunit syempre, asyano pa rin ako... Kaya hindi pa rin ganun kapantay ang tingin sa amin... Silang lang ang pantay... Tse! hehehe! Andyan ung sisingitan ka sa pila kasi alam na hindi ka magrereklamo... Kasi di ko rin naman maintindihan sinasabi nila...Eh bwiset pala sila eh, gusto ko bang mag-tren?! Sanay naman ako sa MRT ng pinas na siksikan, dito kailangang pumila kasi laging sinasabi. (είναι δίκαιη!) Na ang ibig sabihin ay BE FAIR TO EVERYONE! At sobrang lamig rin dito kapag winter... Sobrang miss na miss ko ang mga mahal ko sa buhay, kahit bihira nila ako maalala... Nandyan din yung halos magyelo ang puso ko kasi paskong-pasko pero wala akong kasama sa apartment ko... Buti na lang, magriring ang phone ko, tatawag si MITCH at yayayain akong sumama sa flat nya, nandun na daw ang ibang barkada at pagsasaluhan namin ang isang paskong malamig..Magsasaya kahit malulungkot ang mga mata... Role playing at costume na umaatikabo na naman itong paskong to sigurado... Sana ay mapainit namin ang gabi.. .Hahaha! May mga boys kayang kasama? :-) Ganito palagi kapag mga okasyon, sobrang nangungulila ako sa pamilya ko.. Sa tatay ko, sa nanay ko na kahit madalas kong nakakatalo ay super mahal ko, kuya ko at kapatid kong bunso, at syempre ang mga pamangkin ko... Haay.... Ang hirap talaga! Lalabas ako sa pintuan na ibang kulay ng mga tao ang nakikita ko... Mag-bleach kaya ako para pumuti rin??? Wahahaha! Pero habang tumatagal, nasasanay na rin sa buhay doon. Parang pamilya ang turingan sa isa't-isa. Kahit malungkot ako...gumagaan ang kalooban ko dahil alam kong nandyan yung mga tunay nakaibigan na hindi ako huhusgahan...May pera man ako oh wala. Swerte ko rin talaga...Sobrang babait nila!  Dahil malayo sa pamilya, bawat halakhak kasama ang mga kaibigan, nakakapagpagaan sa kalooban. Bihira rin ako makatanggap ng text msg noon mula sa Pilipinas, kapag narinig ko na tumunog ang roaming cellphone ko... Ito lang ang mga nararamdaman ko KABA at INIS. Kaba kasi baka may kung anong nangyari sa kanila, at inis na rin dahil alam ko na naman ang mababasa ko sa text. "Anak, kailangan na nating magbayad sa  tubig, upa, hospital at meralco." Lecheng Meralco yan! sabi nila MAY LIWANAG ANG BUHAY bakit nagdidilim ang paningin ko twing nakakabasa akong ganito! Haay........ Isa lang ibig sabihin nito... Isang buwang sweldo ko na naman ang titipirin ko para lang matustusan ang mga kailangan ipadala sa pinas... Di ko nga alam sa mga kababata ko noon, magmemensahe sakin sa facebook, para lang umutang at sabihing WOW! ANG YAMAN MO NA AH! Mga bwiset! Ibala ko kaya kayo sa kanyon at pasabugin isa-isa ng matauhan kayong ang mga OFW ay hindi Bangko!!!!!!! Dyosa lang... Wahahaha! 


Nanatili sa aking isipin ang mga ganitong bagay ng unti-unti nasusuka na ako... Iyon pala ay palapag na ang eroplano kaya naman naramdaman ko na ang hilo. Huhuhu! Ito na ako mahal kong PILIPINAS! Wow! ang daming tao sa airport... May mga banners pa yung iba. Tila nag-iba ang ichura ng mga mahal nila sa tagal ng pagkakawalay at pangalan na lang ang makapapagpakilala... Hahaha! tong mga to parang mga sira oh!


Hanggang matanaw ko sa may di kalayuan ang mga nanay, walang sali-salitang niyakap ko sila... Iyak at hagulgol ang katumbas ng ilang taong pagkakawalay... Huhuhu! Pati sipon ko tumulo na rin... Sobrang miss ko kayo! Andito na ako... hindi na ako aalis ulit, magsasama-sama na tayo... Kumpleto...


Isang umaga, nabulabog ako sa sigaw ng nanay sa baba... "Steve!!!! Gisingin mo nga ang ate Sheena mo! Andito ung naniningil na bumbay, ipapasara na daw ang tindahan pag hindi tayo nagbayad!" Ito ang alarm clock na gumising sakin. Sasagot naman ako ng "Nay, wala po akong  ipon, hindi po ba ipinapadala ko lahat ng sweldo ko sa inyo... Wala po ba kayong naitabi sa account ko? Sabi ko po hulugan nyo yun eh" Matatapos ang eksena na ibibigay ko ang iphone ko kapalit ng katahimikan namin mula sa bumbay na yun! Bwiset kang curry kah! Umalis ka na dito at baka lutuin kita!


Haay.......hapunan, makikita akong magbubukas ng fridge, Huh?! Bakit walang laman? eh diba kakapadala ko lang dalawang linggo bago ako umuwi? Hindi man lang sila nakapaggrocery alam naman nilang uuwi na ako eh. Bibili na lang ako ng itlog at tinging mantika sa kabilang tindahan, dahil wala na rin laman ang tindahan namin... Ganito ba ang uuwian ko pagkatapos ng ilang panahong pag-iisa sa abroad??? Masaya naman sana, kaso sobrang  kapos.... Sasakay ako ng jeep papunta sa may Blumentritt, may opening daw ng trabaho doon, magbabakasakali ako para naman maging maginhawa ulit ang buhay namin basta magkakasama kami... Pero sa kasamaang palad, naluha ako sa nalaman kong Managerial Position ang inaaplayan ko pero ang sweldo eh kakarampot lang na sweldo lang ng cleaner namin noon sa Opisina ko sa Athens. Walangya! Ganito na ba talaga kababa swelduhan sa pinas? Eh ni manok hindi ko mapapakain dito eh! Mabuti na lang wala pa akong asawa't mga anak kung hindi, magugutom sila.... 


Hila ang maleta, mabigat ang mga paa kong naglalakad palapit sa OFW Lounge ng NAIA. May opening kasing trabaho sa Greece, sa Rhodes naman... Ibang city pero pwede na rin .Kumita lang ako ng maayos. 
Nakikita ko ang mga baguhang OFWs na nagiiyakan sa may likod ko. Parang ayaw magbitiw lalo na ng mga mag-asawang baliw.... Mga Leche!!! Kapag nagutom ang pamilya nyo kayo mismo ang magmamaneho ng eroplano makaalis lang ng Pinas.... Kaya sa mga hindi nakakaintindi kung bakit kami umaalis ng bansa, at sasabihing hindi kami makabayan... Basahin nyo ulit itong blog ko... At baka kayo ang i-blog ko sa pader! 
Wahahaha!




Peace out! Ayan Sheena, naikwento ko na ung kwento mo... Sa susunod dugtungan natin hah? Matutulog na muna ako at itong mga eyebags ko ay nagmamaganda na naman... Good night Papua New Guinea. Waaah! OFW din pala ako, kaya pala habang sinusulat ko ito eh may kung anong naramdaman sa loob. Dibale antok lang siguro... 







Friday, 6 January 2012

BINTANA..........


"Tay, gutom na gutom na po ako!" 

Ito ang madalas na maririnig sa tahanan ng pamilya Roces sa isang maliit na barong-barong sa dulo ng Kalye Mahangin Brgy Sta Cruz, Manila.... Hiyaw na bumabasag sa pandinig ng kanilang amang si Luis. 

"Tahan na mga anak, si Itay ang bahala",

Ang malambing nyang sagot sa batang Si Nene. May kapayatan si Nene, apat na taong gulang...pang-apat sa limang anak nilang mag-asawa.. Makikita si Aling Puring sa may bintana ng barong-barong... Nakatanaw sa malayo.... War'i inaalala ang matatamis na nakaraan nila ni Luis.

Labinlimang taon na ang nakalipas.. Sa labas ng Unibersidad na pinapasukan ni Puring, makikita ang isang lalaking may tikas ang tindig,maganda ang pangangatawan...Matangos ang ilong at manipis ang labi na laging nakangiti sa sinumang babati... nakatayo sa may harap ng tindahan. Alas-dos ng hapon, may usapan sila ni Luis na susunduin sya upang mamasyal sa mall. May bagong bukas daw na shop at gusto nilang makita kung anong pinagkakaguluhan doon ng mga kabataan...

"Pssst, liliban ka na naman sa klase Puring?! Tanong ng kaklase nya... Ilang beses ka ng aabsent sa class ah! Naku! Ewan ko sayo!"

Ngunit wari'y bingi na sya sa mga sinasabi ng mga tao... Mahal nya si Luis... At kahit pa sabihing tambay lang ito at paminsan-minsa'y pumapasada ng tricycle, di nya maipagkakailang mahal nya ito!

Pak! Ang umaalingawngaw na tunog na maririnig sa bahay nina Puring, susundan ng hagulgol at palahaw ng iyak ng kanyang Ina. "Bakit anak??! Saan kami nagkulang? Binigay naman namin sayo ang lahat. Bakit nangyari ito?" Magkahawak-kamay sila ni Luis na nakaupo sa sofa ng may karangyaan nilang bahay.... Tahimik, impit na hikbi at buntong-hininga lang ang maririnig sa kanya... Umiikot ang paligid nya nun, parang babaliktad ang sikmura nya. Hanggang marinig nya ang mahinang tugon ni Luis. "Ako pong bahala sa kanya, Bubuhayin ko po sila at ang magiging anak ko".

"Gago!!!" Sigaw ng ama nyang nasa dapithapon na ang buhay, "Anong ipapakain mo sa anak ko!!! Eh ni sarili mong sigarilyo inuutang mo pa sa kanto?!"

Bubukas ang pinid ng pinto at iluluwa ang dalawang kaluluwang hindi alam kung saan tutungo.... Dalawang buwan na pala ang sinapupunan nya. "Saan tayo ngayun nito pupunta?!" Tanong nya kay Luis. "May kakilala ako sa Sta.Cruz, baka maari tayong makituloy..."

Lumipas ang mga taon... Kain, tulog, iyak, hikbi, gutom, lamig... Paulit-ulit nilang nararanasang pamilya... Magkahawak-kamay silang hinarap ang mga problema.... Kahit halos buto't balat na ang lima nilang anak.... Di sila nakakalimot sa pangako sa isa't-isa...Ang magsama habambuhay... Ngunit sa twing nakikita nya ang mga anak nyang walang makain, "GUTOM" lamang ang estado ng buhay na alam nilang maramdaman....... Gusto nyang magsisi....Gusto nyang ibalik ang lahat... Magsimula sa una, mag-plano at magsimulang muli... Gawin ang mga pangaral ng Ina at Ama nya... Ngunit huli na ang lahat.......... Huli na. Unti-unti ay humina ang mga iyak...humina ng humina ang mga sigaw...hanggang wala na syang marinig....Nakikita na lamang nya ang maaliwalas na ulap sa itaas.... Tila nangangako ng bagong bukas....

Nag-iiyakan ang limang bata...Hindi sila magkamayaw sa pait ng sikmura na nararamdaman... Waaaah......... Iyak ng maliit na sanggol na nasa duyan pang gawa sa kumot.... Darating ang asawang walang dalang SUPOT. Yun ang lagi nilang inaabangang mag-iina ang maliit na supot ng pagkain na galing sa mga pinaghingian sa Karinderyang pinagtatrabahuhan nito... Taga-linis doon ang padre de pamilya... Ngunit ilang gabi ng walang supot... Yun pala ay natanggal sa trabaho si Luis, dahil sa nahuli sya ng amo nyang babae na nagpupuslit ng ilang kilong bigas. Ngayun ay pagala-gala si Luis, naghahanap ng mapapasukang muli... Mabigat ang mga paang uuwi sa barong-barong na walang dalang supot o kahit ano...Malayo pa ay dinig na nya ang iyakan ng mga paslit... 

Natanaw nya ang misis nyang nakadungaw lamang sa bintana.... Walang kilos, walang kibo... wari'y malalim ang iniisip....

Tinakbo nya ang sanggol na nasa duyan, halos namumula at maitim na ito sa kakaiyak na yata maghapon... bitbit ang sanggol na lalapitan nya si Nene...Pilit na aamuin... Habang ang misis nya'y dahan-dahang humakbang palabas ng barong-barong... Tinawag nya ito ngunit tila hindi sya naririnig.... 

"Tay, gutom na gutom na po ako!"  Sigaw ni Nene.... 

Linggo ng umaga, sa Baclaran, Isang matandang babae ang maririnig sa sumisigaw... "MAGNANAKAW! MAGNANAKAW!" 

Sa gitna ng nagkakagulong miron, matatanaw ang isang lalaking may dala-dalang bag... Kumakaripas ng takbo.... Nagnanais na dalhin sya ng hangin upang makalipad mula sa lugar na iyon.... Makalayo... Makaiwas sa mga humahabol sa kanya....

(Salamat naman.........Buti na lang at may maiuuwi ako sa mga anak ko.... Hahaha! Ilang araw ng nawawala ang nanay nila...Buti at meron akong maibibiling pagkain ngayun.)



Tuesday, 20 September 2011

FACEBOOK at KAMI...

Walang gaanong ginagawa sa opisina ngayun. Natapos ko na mga pending lists ko, nakatawag na din ako sa mga clients na kailangan ng shipment for this week... Napatulala ako sa harap ng monitor ko. Hmmm..... Ano kayang magagawa ngayun? Sobrang antok ko na talaga... Ayoko namang magkape kasi tumataas na ang level ng nerbyos sa katawan ko na kahit may kumalabit lang sa akin mula sa likod ay napapatalon na ako sa gulat....

Sabi nila, when your body is free... your mind is unempty. 

Nagbabalik ang mga YUN, sa twing wala akong ginagawa. Katrabaho ko si CLARK. Nasa purchasing department ako, habang sya ay Liason Officer sa aming may kalakihang pinapasukang kompanya. Malambing si Clark. Lagi akong may libreng merienda at pananghalin. Hahaha! Takaw! Oh di kaya ay libreng hapunan sa twing aabutin ako ng gabi dahil sa tambak na trabaho sa shipment. Matyaga syang maghihintay sa akin at sabay kaming uuwi. Pag nasa bahay na, aasahan ko ng tutunog ang Iphone ko, dahil may mensaheng dumating galing sa kanya...FB post kumbaga.

CLARK: Hi, Celine. Bahay na ako...ikaw?
AKO: Andito na din ako, kararating lang. 
CLARK: Matutulog ka na ba?
AKO: Hindi pa, mag-aayos pa ng gamit at damit para bukas.

Ganun sya kalambing  at kamaalaga... Kahit nasa opisina na kami, magmemessage pa din yan sa Facebook ko kahit na pader lang ang pagitan ng opisina namin.

CLARK: Anong gawa mo?
AKO: Work din gaya ng gawa mo. Hahaha!
CLARK: Kain tayo mamaya sa Greenbelt, may bagong bukas daw na resto dun.
AKO: oh cge, libre mo ako ulit.
CLARK: Syempre, ikaw pa.

Ganun lang kasimple ang aming mga usapan, na minsan ay sinasabi ng  mga kaibigan kong baduy na daw, Lalo at lalabas sa news feed ng karamihan ang personal namin usapan at lambingan. Hanggang sa sinagot ko na si Clark. Mas lalong naging makulay ang buhay at bawat araw na magkasama kami. Sabi ng iba, kapag KAYO na, mawawala na ang lambing? Pero hindi sya ganun, bahagi na yata ng buhay nya ang mag-msg or mag-post sa FB wall ko. Hanggang isang araw, nakatanggap ako ng masamang balita. Nasa ospital daw si Clark, isinugod ng kuya nya dahil nahimatay habang naliligo. Halos magunaw ang mundo ko ng kausapin ako ng doctor nya..."He has CANCER of the liver, and only a few will survive in this rare kind of cancer. Hindi na sya tatagal ng isang taon" Halos sampalin ko ang DR.Remedios na yun! Gago ba sya! Sino sya para sabihing mawawala na sa akin si Clark?! Hindi ko sya pinuntahan sa ICU ng araw na yun. Umuwi ako ng bahay, nagkulong sa kwarto, ng biglang> Beep! Beep! May nag-msg sa akin, FB yun alam ko kasi iba ang toned assigned pag sa facebook.

CLARK: Hello baby, anong gawa ng baby ko? Pinapakinggan ko yung song napili natin para sa wedding SANA natin..."I DO Cherish you, for the rest of my life..."
AKO: (hindi ako makasagot sa tanong nya, alam na ba nya ang tungkol sa sakit nya?)
CLARK: Baby, bakit hindi na reply, nakikita kita. ayan oh! naka-green yung button sa FB wall mo, ONLINE KA! hehehe! Punta ka dito baby dalawin mo ako.
AKO: Cge punta ako. (matipid kong sagot)

Hindi ko kakikitaan ng kahinaan si Clark ng makita ko sya sa hospital bed nya... Mula noon, ako nagpapalit ng damit nya, ako naglilinis ng dumi at ihi nya, ako ang nagsusubo ng pagkaing ospital na walang lasa sa kanya... at kahit na nandun ako sa room nya, biglang tutunog ang iphone ko sa mga mensaheg galing sa kanya. 

CLARK: (What's on you mind) Celine, Celine, Celine is always on my mind. 
Baby, sabi ng doctor ko, malapit na finish line. Samahan mo ako hanggang maaabot ko yung race ribbon hah? Pasensya ka na pagkatapos ng karera, hindi na kita pwdeng isama sa kabilang lane. Iiwan na kitang mag-isa. Pero tapusin mo yung karera mo hah? magkikita pa rin naman tayo sa finish line mo...ako may hawak ng trophy mo...

Hindi ako makasagot sa post nyang yun. Hindi namin pinag-uusapan ang kalagayan nya pag personal kaming magkasama, lahat ng damdamin nya inilalabas nya sa Facebook. 

Hanggang ng umagang yun, dumating ako ng mga 8 ng umaga sa room nya. May dala akong almusal for him...kahit alam kong hindi ako papayagan ng mga nurses para ipakain sa kanya... Nagulat ako ng makita ko ang nanay at tatay nya sa tabi ng kama nya..Hinanap ko sya, wala sya dun, tumakbo ako sa CR, (nagbagsakan sa sahig ang mga dala kong prutas)... baka kako naihi ng wala pa ako. Hanggang makita ko ang salamin sa banyo...

"BABY, NALOWBAT YUNG CELL KO EH, HINDI NA AKO NAKAPAGPAALAM SAYO, PASENSYA KA NA HINDI KITA NA-GREET KANINANG UMAGA.... ILOVE YOU!"
Halos panawan ako ng ulirat ng mga oras na iyon...Wala na sya... WALA NA!!!!!!!!! Iniwan na nya ako...
Nagising ako na nasa kama na din ng ospital na yun, nawalan daw ako ng malay dahil sa masamang balita... Pero sabi ng doctor, nagbilin daw si CLARK sa kanya bago sya malagutan ng hininga ng buhay... "Doc, pakisabi kay Celine, ito ang password ko sa FB ko, ******** lagi syang mag-msg sa akin, kasi babasahin ko kahit nasa langit na ako".......... 

At ngayun ngang ganitong hapon na walang magawa... bubuksan ko ang FB account ko... ita-type sa SEARCH FRIEND box ang pangalang... "CLARK MERARZA". At kahit na hindi na GREEN yung button sa profile nya...magme-message pa din ako... Kahit na kulay GREY na ito...ipapaalam ko sa kanya kung gaano ko sya minahal at mamahalin kahit wala na sya..... At maiisip ko.... CLARK IS CURRENTLY OFFLINE, Leave a message on his wall..... 





Tuesday, 6 September 2011

BUS...........

Haay...eto na naman tayo...Lunes na naman! Tsk! Twing lunes na lang mabigat ang katawan ko... Parang ayaw aangat ng likod ko sa kamang kapiling ko buong magdamag... Super mami-miss ko na naman ang unan ko...Un bang pag nanaginip ka na nasa isang lugar ka eh ayaw mo ng dumilat ulit...

Matapos maligo at humigop ng kapeng wala ng init kasi antagal ng nakatiwangwang sa lamesa...

Nakatayo ako sa kanto namin....Medyo masakit na ang paa ko kakatayo... Ang aga kong gigising tapos wala naman palang bus... Sayang! sana hinabaan ko na lang ang tulog ko... Natuloy sana ung panaginip kong sirena daw ako... Hahaha! "Hmpt! ang hirap naman sumakay! kanina pa ako nakatayo dito ah! wala pa ring bus!" Naibulalas ko ng medyo malakas...Napatingin tuloy sa akin ung babaeng nagtitinda ng candy at yosi... Ewwee! I'm so nakakahiya naman...hahaha! Inaaliw ko na lang sarili ko sa haba ng paghihintay. Sa wakas dumating na ang bus na super tagal kong inasam-asam.

On my office... "Lecheng mga staff to! Hindi na naman kayo naglinis ng area noh?!" Ang dudumi ng mga shelves nyo... linisin nyo yan! Sigaw ko sa mga tauhan ko... Pero eching ko lang yun, para hindi nila mahalatang late si ma'am... hehehe! Sila naman nagkumahog mag-unahan kumuha ng walis at basahan para makapaglinis muna bago magbukas ng tuluyan ang mall.

Sa lunch, ano ba yan??? Bakit Sira na naman itong micowave dito??? "Luis! sino na namang gumamit nito hindi inayos ang plug, ayan! kinagat ng daga! putol! gusto nyong putulin ko mga daliri nyo??? Anlamig na ng baon ko??? Paano ko ngayun kakainin yan??? Itapon mo yan, ibili mo ako ng jolibee sa tapat!"

"Bakit ganito ang aircon"... Anlamig naman!" Hindi kasi ako sanay sa lamig... Sinisipon agad ako pag ganun kalamig... Hahatching tapos maya-maya sipon na... 

Uwian na...Hintay na naman ng bus.... Habang naghihintay ako... nakita ko ang isang pamilyar na tanawin sa may gilid ng mall bldg. Ganun naman talaga kapag mga 11PM na, ginagawa ng tambayan ng mga pulubi ang gilid ng mall kasi nga naman may konting sinag ng ilaw at pakiramdam ng mag-anak na yun ay ligtas na silang makakatulog... Nakita ko ang isang batang lalaki na may 4 na taong gulang lamang... Payat ang katawan... Namamaluktot sa kanyang pagkakahiga... Ngunit maaninag mo sa kanyang mukha ang kakuntentuhan.... Himbing ang tulog na maya't-maya ay bumubuka ang labi na wari mo'y kinakausap ng anghel sa kanyang pagkakatulog... Bigla kong naalala ang reklamo ko kanina sa AIRCON sa store... Samantalang ako, simpleng lamig sa aircon hindi ko matagalan... Tsk! Walang kakuntentuhan....Samantalang ang batang ito, parang ninanamnam nya pa ang lamig ng sementong kanyang hinihigaan.. Napailing ako sa sarili ko... Mabuti pa ang maliit na bata marunong magkasya sa kung anong meron sya...

Lumipas ang ilang minuto wala pa ding bus... Humahaba na ang pila sa likod ko... bahala kayo dyan mauuna ako. Wahahaha! 

Nangangalay na naman ang mga paa ko... Sobrang tagal na ng pagtayo ko. Nang sa hindi ko inaasahan, kinalabit ako ng isang matandang babae...na nasa dapit-hapon ng kanyang buhay. "Ineng, konting barya lang po" Ang bulong nya sa akin... Habang dumudukot ako ng barya... napatitig ako sa kanyang kanang binti... Gosh! putol pala ang paa ni lola... naglalakad sa ganitong ka-busy na lugar... andaming tao! paano kung matalisod nya, mabangga ng sasakyan???? Sobrang saya nya ng abutan ko ng ilang barya... iika-ika sa paglakad gamit ang tungkod nyang gawa sa kahoy na mukhang napulot lang sa tabi-tabi... Napahiya na naman ako sa sarili ko...Ito ako, kumpleto sa mga paa at binti... malakas ang mga kalamnan, ngunit sa sandaling pagtayo sa bus ay nagrereklamo na.... 

Dumerecho si lola sa bilihan ng candy... nakita ko na may dala syang isang pirasong tinapay na parang maghapon ng nasinagan ng araw sa tabi ng kalye... iika-ika ulit syang naglakad palayo, tanaw ko pa rin si lola kung saan sya dadalhin ng kanyang mga tungkod... Hanggang tumigil sya sa isang upuang kahoy... May naghihintay sa kanyang isang matandang lalaki... na mukhang hindi nailalayo sa kanya ang edad... Iniabot ni lola ang tinapay kay lolo... kasabay ng napakatamis na mga ngiti......... Sinuklian din sya nito ng isang ngiti at may kasamang pisil pa sa braso... Mas lalong nadurog ang puso ko ng makita kong dalawang paa nito ang putol!... nakapatong lang ang katawan nya sa silyang nagsisilbing mga paa nya.... Magkatabi nilang pinagsaluhan ang maliit na tinapay na iyon... Nagtatawanan at antatamis ng mga ngiti sa usapang mga puso lang nila ang nakakaintindi... Tanggap ng bawat kagat nila kahit gaano katigas at kalamig ang tinapay.... Samantalang ako......Masaganang tanghalian kanina...kumpleto sa ulam pati na sa kanin...may kasama pang softdrinks... Pero nagrereklamo pa rin dahil sa simpleng bagay na hindi nainit sa MICROWAVE... uuwi sa mister ko... kasabay ng masaganang hapunan, pero hindi man lamang kami mag-ngingitian... Ni mag-uusap sa aming pagkain.... Subalit narito ang dalawang matanda, kapos sa pera, kulang ang parte ng katawan, ngunit buong-buo ang makikitang pagmamahal sa isat-isa sa pagsasalo sa simpleng hapag....

Napukaw ang aking pansin ng marinig ko ang konduktor ng bus tumatawag... oh BACLARAN! BACLARAN!!! Tayuan na po! 

Magiliw akong ngumiti sa konduktor....Sabay sabing "OK LANG KUYA, TATAYO PO AKO" (magamit naman ang mga binti at paa ko) Napakamot ng ulo si kuya, naka-skirt kasi ako nun pero bongga kasi tatayo.... Pakanta-kanta pa si kuyang konduktor. Wari'y masaya sa trabaho nya... Inusisa ko sya sa aking pagtataka, "Kuya, bakit masaya ka?" "Wala naman po Ma'am, natutuwa lang ako kasi naihahatid namin ng maayos ang mga tao s kanilang pupuntahan ng ligtas..." ibinulong nya pa..."28th year anniversary po namin ni Misis"...

Naalala ko na naman ang paninigaw ko sa mga staff ko kanina....Ang ganda-ganda ng posisyon ko pero hindi ko makita ang tunay na kaluhugan ng pagtatrabaho...Paano kung yung sinigawan ko palang si Luis eh nagkatanong anibersaryo rin nila ng misis nya...tapos sisirain ko araw nya dahil lang sa malamig na tanghalian ko??? Samantalang...ito si kuyang konduktor, masaya at kuntento sa buhay nya... Tsk! Ansama ko talaga....

Halos maluha ako habang nakahawak sa handle ng bus... Napakaswerte ko palang tao.... Mula pa paggising hanggang sa pagtulog... Marami akong dapat ipagpasalamat sa PANGINOON..... Marami akong biyayang natatanggap mula sa kanya na nakakalimutan kong ipagpasalamat at ibalik ang papuri sa kanya.... Ngayun, dahil sa paghihintay ko sa bus... marami akong natutunang aral ng buhay... Ang magpasalamat at maging kuntento sa kung anumang meron ako...Mahalin ang mga bagay na kaloob ng maykapal at mahalin ang mga tanong iginuhit nya sa buhay ko..... Mamaya pag-uwi ko, may ikkwento ako kay Ron! Matutuwa yun....


SALAMAT PO DIYOS KO!!!! 



 
-Kwento mula sa isang kaibigang itago natin sa pangalang Freda.